blog.nadiamode.com

ซูซาน บอยล์ (Susan Boyle) ร้องเพลง “Memory” จากละครเพลงบรอดเวย์ แค็ทส์ เดอะ มิวสิเคิล (CATS the Musical) ในรายการ Britain’s Got Talent 2009 Season 3 รอบ Semi Final Show 1 และเธอก็ทำให้ทุกคนประทับใจได้เหมือนเดิม พร้อมกับผ่านเข้ารอบไปได้อย่างสบาย และเธอก็ยังเป็น Talk of the Town เหมือนครั้งที่แล้ว เพียงแค่คืนเดียว คลิปวีดีโอของเธอก็มียอดผู้ชมกว่า 6 แสนคน อันนี้เฉพาะคลิปเดียวนะ ไม่รวมคลิปก็อบปี้ซ้ำๆ กันอีกหลายร้อยคลิป ถ้าลองรวมจำนวนคนดูคลิปทุกคลิปของเธอ เฉพาะเพลง Memory ที่เธอร้องโชว์เมื่อคืนวันเสาร์ที่ 24 ที่ผ่านมา ก็หลายล้านแล้วนะ อันนี้เฉพาะวันเดียวด้วยนะ

→ Susan-Boyle_Memory.mp3

.:: 02:58 :: Susan Boyle - Memory - Britains Got Talent Semi-Final 1 :: MP3 :: 44 kHz, 128 kbps, 2.73 Mb ::.

Memory Lyrics

Daylight
See the dew on the sunflower
And a rose that is fading
Roses whither away
Like the sunflower
I yearn to turn my face to the dawn
I am waiting for the day . . .

Midnight
Not a sound from the pavement
Has the moon lost her memory?
She is smiling alone
In the lamplight
The withered leaves collect at my feet
And the wind begins to moan

Memory
All alone in the moonlight
I can smile at the old days
I was beautiful then
I remember the time I knew what happiness was
Let the memory live again

Every streetlamp
Seems to beat a fatalistic warning
Someone mutters
And the streetlamp gutters
And soon it will be morning

Daylight
I must wait for the sunrise
I must think of a new life
And I musn’t give in
When the dawn comes
Tonight will be a memory too
And a new day will begin

Burnt out ends of smoky days
The stale cold smell of morning
The streetlamp dies, another night is over
Another day is dawning

Touch me
It’s so easy to leave me
All alone with the memory
Of my days in the sun
If you touch me
You’ll understand what happiness is

Look
A new day has begun

———

และอีกตามเคย ภาษาไทยด้านล่างจ้า

[Memory ภาษาไทย]

เนื้อเพลง : วันวาน

ราตรี ค่ำคืนนี้มีแต่ตัวเรา ใต้เงาแสงจันทร์ช่างลางเลือน เปื้อนรอยยิ้มอันเดียวดาย
ภายใต้แสงไฟมองเศษใบไม้ ลมไหวก็ร่วงหล่น ดังเช่นวันวานผ่านเลยไป

วันวานกอดความเหงาภายใต้เงาจันทร์ อยากจะย้อนวันที่เคยมีที่ความฝันเคยงดงาม
วอนให้แสงจันทร์โปรดนำคืนวันความหวานในวันเก่า คืนสู่ใจเราดั่งวันวาน

กลางแสงดวงจันทร์ดังแสงไฟส่องผู้คนร่ำร้องเรียกชื่อฉัน
ในค่ำคืนนั้นฉันมาไกลจนสุดฝัน มันคือคืนวันอันยิ่งใหญ่

คืนวันจะเปลี่ยนผันไปสักเพียงไร ต่อให้ร้องเรียกสักปานใด ได้เพียงแข็งใจไม่หวั่น
ยามที่เช้ามาเหตุการณ์คืนนี้ก็เหลือแค่ทรงจำ และชีวิตฉันต้องเดินไป

ยามแสงตะวันเยือนแสงจันทร์ภาพฝันหายลับไปกับตา
เรื่องราวคืนนั้นถึงตอนต้องเอ่ยลา นี่คือเวลาของฟ้าใหม่

เพียงเธอจับมือฉันดังเช่นวันวาน อีกสักครั้งพอให้ฉันฝัน จะไม่รั้งเธอไว้นาน
ลองเรียกฉันดูเธออาจจะรู้ว่าฉันเคยเป็นใคร เคยสุขเพียงใดในวันวาน